Γιατί ο κάθε σκύλος είναι μοναδικός

PetFriendsΣυμβίωση με τον άνθρωπο Comments

Γιατί ο κάθε σκύλος είναι μοναδικός

Παρ’ όλα τα προβλεπόμενα στερεότυπα της ράτσας, το κάθε ξεχωριστό σκυλί είναι μοναδικό. Η ατομικότητά του εξαρτάται από τη γενετική του δομή και τις εμπειρίες – στοιχεία που είναι κυριολεκτικά μοναδικά για το κάθε άτομο.

Δεν είναι δυνατό ν’ αναδημιουργήσουμε ταυτόσημους απογόνους με επανάληψη ενός ιδιαίτερου ζευγαρώματος με τα σκυλιά, όπως δεν είναι δυνατό να γίνει κάτι τέτοιο και με τους ανθρώπους.

Τα επιλεκτικά ζευγαρώματα έχουν δημιουργήσει ράτσες και άτομα τα οποία μπορεί να είναι προδιατεθειμένα για να γίνουν κοινωνικά, τρομαγμένα, ευερέθιστα, ασυγκράτητα ή επιθετικά. Το αν, όμως, αυτές οι προδιαθέσεις θα εκδηλωθούν, εξαρτάται από το αν το σκυλί θα κοινωνικοποιηθεί και θα εκπαιδευθεί.

Τα ένστικτα, τα στερεότυπα της ράτσας και οι ατομικές διαφορές, αποτελούν όλα τους μια ένδειξη για το πώς θα αναπτυχθεί το σκυλί αν το αφήσουμε στις διαθέσεις του, δηλαδή, χωρίς τα οφέλη (ή τα μειονεκτήματα) της ανθρώπινης παρέμβασης.

Σίγουρα, ωστόσο, κανένας από εμάς με λίγο μυαλό δε θα σκεπτόταν να αφήσει ένα κουτάβι να μεγαλώσει χωρίς την κατάλληλη καθοδήγηση, ιδιαίτερα αν το μέγεθος, η δραστηριότητα και το στερεότυπο της ράτσας υποδεικνύουν την ανάγκη ειδικής κοινωνικοποίησης κι εκπαίδευσης.

σκύλος και άνθρωποι

Υπάρχουν πολλές διαφορές ανάμεσα στα στερεότυπα συμπεριφοράς στις διάφορες ράτσες, ανάμεσα στην ποικιλία των γενεών στα πλαίσια της κάθε ράτσας, αλλά κι ανάμεσα στα άτομα της κάθε γέννας.

Όμως καμιά απ’ αυτές τις διαφορές δεν είναι μεγαλύτερη από τη διαφορά ανάμεσα σ’ ένα κοινωνικοποιημένο και ακοινώνητο σκυλί οποιασδήποτε ράτσας ή οποιουδήποτε ζευγαρώματος. Από όλες τις παραμέτρους που επηρεάζουν τη συμπεριφορά και το ταμπεραμέντο του σκυλιού, η ποσότητα και η ποιότητα της κοινωνικοποίησης και της εκπαίδευσης, έχουν τη μεγαλύτερη, την πιο άμεση, την πιο θεαματική και τη μακροβιότερη επίπτωση.

Τα σκυλιά έχουν ανάγκη να κοινωνικοποιηθούν. Πραγματικά, ένα σκυλί θεωρείται κατοικίδιο μόνον όταν είναι κοινωνικοποιημένο. Ένα μη κοινωνικό σκυλί έχει ελάχιστες διαφορές από ένα άγριο ζώο.

Το τελικό πρόβλημα συμπεριφοράς βρίσκεται σχεδόν πάντα στην αξιολόγηση του τι είναι πιο σημαντικό: η γενετική κληρονομικότητα (ειδικές συμπεριφορές του είδους, στερεότυπα ράτσας, ποιότητα ζευγαρώματος, ατομικές διαφορές με τη γέννηση) ή η εμπειρία (κοινωνικοποίηση κι εκπαίδευση);

Η αγάπη του σκύλου

Όλα τα σκυλιά από ένστικτο επιθυμούν να κοινωνικοποιηθούν

Γονίδια εναντίον Περιβάλλοντος

Θεωρητικά, τόσο το καλό ζευγάρωμα, όσο και η καλή εκπαίδευση είναι εξίσου σημαντικά για τη δημιουργία ενός σκυλιού με στέρεες διαθέσεις.

Οταν αξιολογούμε τις προοπτικές του ζευγαρώματος, είναι φανερό ότι η γενετική συγκρότηση του ζευγαριού θ’ αποτελέσει την κύρια και μοναδική βλέψη μας για την πρόληψη προβλημάτων συμπεριφοράς και ταμπεραμέντου, καθώς και για τα άλλα μειονεκτήματα των κουταβιών που θα γεννηθούν.

Το ζευγάρωμα σκυλιών που είναι βολικά και φιλικά, είναι ένα καλο πρώτο βήμα για την γέννηση σκυλιών με καλή συμπεριφορά. Πιο σημαντική, ωστόσο, είναι η παροχή της δυνατότητας να αλληλοεπιδρούν με τα ανθρώπινα πλάσματα.

Ανεξάρτητα από το γενεαλογικό δέντρο του σκυλιού, δε θα γίνει ένας καλός φίλος του άνθρωπου αν δεν του προσφέρουμε τη σωστή κοινωνικοποίηση κι εκπαίδευση.

Από τη στιγμή που επιλέξουμε το ζευγάρι που θα ζευγαρώσει και η σύλληψη έχει πραγματοποιηθεί, οι γενετικές βλέψεις έρχονται λίγο πιο πίσω. Επίσης, από τη στιγμή που τα κουτάβια θα γεννηθούν, η κοινωνικοποίηση και η εκπαίδευση είναι οι μόνες προσιτές, πιθανές μέθοδοι για την πρόληψη και τη θεραπεία των προβλημάτων συμπεριφοράς, ταμπεραμέντου κι αγωγής.